Modermismen deel 3
DREMMELS Toen zij besteld hadden en de ober zijn enorme menukaarten als lakens van een kinderbedje toevouwde en weer meenam, kroop zij met haar linkerhand in zijn rechtermouw van zijn jasje en vroeg, te hard: Vraag jij die pianist straks even of hij onze song wil spelen? Hij schrok. Onze song? Hadden zij die dan? Een melodie die onverbrekelijk met hun relatie was verbonden? Op de wijs waarvan zij elkaar voor het eerst hun liefde hadden bekend? Liedje van toen daar dat terrasje? Hij had geen idee. Goed, zei hij; doen we. Hij wachtte eerbiedig tot de pianist was uitgespeeld, boog zich toen schroomvallig over de witte vleugel en vroeg: Doet u ook verzoeknummers? Graag meneer, glimlachte de muzikant; wat mag het wezen? Geef niet, zei hij; speel maar wat.