Vincent Van Gogh

1853-1890 - Visie en werkelijkheid

Plot

Met zijn kunst, die hij moeizaam tot stand had gebracht en die hij uiteindelijk met zijn leven heeft moeten betalen, heeft Van Gogh de moed gehad een synthese te scheppen zoals geen andere moderne kunstenaar. Kunst en leven waren voor hem tot een onafscheidbare eenheid geworden - en daarmee heeft hij een oeroude kunstenaarsdroom tot leven gewekt. Kunst scheppen betekende voor hem niets anders dan: het leven schilderen; niet de naakte realiteit, maar het principe van het levende. Van Gogh heeft de drie basiselementen van de schilderkunst - kleur, lijn en compositie - niet alleen als artistieke stijlelementen verder ontwikkeld, maar ze ook als nieuwe betekenisdragers begrepen en ingezet: de kleur als de levensadem die alle dingen pas het leven schenkt; de lijn als het bewegingsprincipe, de dynamiek van het leven, de onverstoorbare energie; de compositie als plaats voor gevoelens, voor zijn wereldbeschouwing. Vervulling en eenzaamheid, verlangen en vertwijfeling, liefde en ontsteltenis, overgave en afzondering, harmonie en onrust, nabijheid en afstand, duurzaamheid en vergankelijkheid: dit alles heeft een mens en kunstenaar in zijn doeken geschilderd, die met zijn kunst altijd wilde troosten - en zelf troost nodig had gehad -, die van de wereld en het leven hield - en wiens liefde altijd onbeantwoord bleef. Hij leed aan deze wereld en ging er aan ten onder; hij creëerde met zijn kunst een eigen, nieuwe wereld, kleurrijk en bewogen, die alles omvatte wat hij van het bestaan wist.