Herinneringen aan..... Onze jeugd in slagerij Kroes

45e jaargang (bladzijde 69) nr.2 / IN: Periodiek HKM

Plot

Herinneringen aan…
Onze jeugd in slagerij Kroes

Auteur: Piet Gentenaar

‘Met de kerst zag ik mijn vader alleen maar slapend’. Dit zegt Adam Kroes als hij vertelt hoe druk het soms kon zijn in de slagerij van zijn vader Philip Kroes aan de Raadhuisstraat. Zijn zus Til en hij halen herinneringen op aan hun jeugd in het slagersbedrijf van hun opa en vader. De fotoalbums liggen op tafel en allerlei andere documenten uit die tijd, zelfs een kasboek, worden tevoorschijn getrokken. Opa Adam Kroes begon aan de Emmaweg 50 met zijn rund- en varkensslachterij. In november 1935 verhuisde de slagerij naar de Raadhuisstraat. Zijn zoon Philippus werkte mee in de zaak en zou die later overnemen en verder uitbouwen; modelslagerij Flip Kroes.
Adam jr. noemt als een van zijn vroegste herinneringen de grootse festiviteiten rond de opheffing van de naoorlogse vleesdistributie in november 1949. Hij mocht als peuter met zijn blonde krullenbol meelopen met opa en papa in de optocht met echte en ook houten koeien en varkens en weet nog dat hij wel bang was voor die grote beesten. Werd toen al duidelijk dat kleine Adam niet in de voetsporen van zijn vader zou treden?
Het was een avontuurlijke en ook gezellige jeugd voor de kinderen Kroes. Er was veel ruimte om buiten te spelen in de buurt; ze logeerden in schoolvakanties bij familie en zongen in Bethel, de buren op de hoek van de Termeerweg, ook mee in het koortje van meneer Zijlstra. Natuurlijk moesten de kinderen, Adam, Tilly en Anneke, meehelpen in de winkel en in de slachterij; het was niet voor niets een ‘familiebedrijf’. Adam deed, toen hij er de leeftijd voor had, elke week op de fiets een vast rondje door en om Maarssen om bestellingen weg te brengen. Tilly hielp in de winkel. Moeder was er altijd voor hen. Zij was helaas reumatisch en kon dus niet alles. Gelukkig was er een hulp in de huishouding om haar te ondersteunen.
In en rond de slagerij was natuurlijk van alles te beleven. Op maandag werd er geslacht; overwegend runderen en varkens. Til herinnert zich dat er bij voorkeur geen schapen werden geslacht, want, zegt zij, die ‘huilden’ als het einde nabij was. Ook vond Kroes paarden ‘te edel’ om te slachten. Hij at later echter wel graag een paardenhaasje. Ooit ontsnapte er een varken uit het hok achter de winkel, vertelt Til. Het beest zette het op een lopen door het dorp en iedereen zette de achtervolging in. Het varken heeft het uiteindelijk niet gered, maar was wel een paar kilo lichter na deze inspanning. Ook vertelt Til dat de bomen voor de winkel het altijd zo goed deden. Dat kwam door het feit dat deze natuurlijk regelmatig bemest werden door het wachtende vee.
Hoewel bijna alles van het dier nuttig gebruikt werd, had een ‘zelfslachtende’ slager
natuurlijk slachtafval en dat behoorde formeel te worden afgevoerd, deels naar de ‘benenkluif’, maar het gebeurde soms dat de plaatselijke vuilniswagen op zijn ronde dicht voor de deur even stilstond en er snel een en ander in de bak gegooid werd. De vuilnisman ging dan met een halve metworst naar huis. Ook herinneren zij zich dat papa, soms een beetje gestrest door de drukte, razend kon worden als hij zijn ‘worsthoorntje’ niet snel genoeg kon vinden. Het lag natuurlijk wel in de buurt, maar net ergens anders.
Hygiëne was vanzelfsprekend zeer belangrijk in de slagerij en als iedereen zich (vlak voor sluitingstijd) had ingespannen om alles kraakhelder en netjes te krijgen, kwam er soms nog een klant die van een paar lapjes vlees nog een worst gedraaid wilde hebben of een half onsje rosbief wilde laten snijden. Tja, moet je maar niet schoonmaken voor sluitingstijd... Ook bij Kroes was de klant dus koning!
Vader Kroes wilde zijn bedrijf natuurlijk verder ontwikkelen en specialiseerde zich ook in de catering bij festiviteiten van organisaties en bedrijven in Maarssen en in de regio. Ondanks de drukke winkelnering had vader Kroes, muzikaal als hij was, ook nog tijd om organist in de Gereformeerde Kerk te zijn (soms niet echt uitgeslapen…). Hij was actief lid van de wandelsportvereniging en was ook betrokken bij DES, een ontspanningsvereniging in Maarssen die van alles aan variété, muziek en sketches organiseerde in De Harmonie.
Adam en Til vertellen ook dat hun vader in de oorlog in de Haarlemmermeer, in de buurt van Aalsmeer, ondergedoken zat en daar zijn vrouw, hun moeder, ontmoette.
Bij gebrek aan opvolging, Adam en zijn zussen hadden andere aspiraties, beëindigde Kroes het bedrijf eind april 1972 en verkocht het aan zijn vleesgrossier Kirpestein. Dit was het einde van zo’n vijftig jaar slagerij Kroes in Maarssen. Het pand aan de Raadhuisstraat, met nog steeds de oude pui, wordt nu gebruikt door Koetsveld Assurantiën. Tilly en Adam kijken met veel plezier en natuurlijk ook met enige weemoed terug op hun jeugd in de slagerij en we praten nog even na over hoeveel winkels en winkeltjes er toen waren in hun buurt en ook in het dorp Maarssen. Andere tijden waren het. Gelukkig hebben we de foto’s en onze goede herinneringen nog…