Hockeyvereniging MHV Maarssen 50 jaar - Van klein clubje naar pofessionele organisatie

49e jaargang (bladzijde 24) nr.1 / IN: Periodiek HKM

Plot

MHV 50 jaar - Van klein clubje naar professionele organisatie

Carlo de Meijer

De Maarssense Hockey Vereniging (MHV) viert dit jaar, evenals de Historische Kring, haar 50-jarig bestaan. Er is veel gebeurd in die jaren. De hockeyclub heeft een heuse metamorfose ondergaan.

Het begin
Op 28 januari 1972 wordt de Maarssense Hockey Vereniging, de MHV opgericht. Initiatiefnemers zijn Cees van Veldhuizen – nog maar 18 jaar oud – en Bas de Mol, allebei studenten in Utrecht en met een hockeyachtergrond. Pa Jan van Veldhuizen was destijds betrokken bij de oprichting van de Historische Kring Maarssen (HKM) en tevens (mede) oprichter van voetbalclub DWSM. Een jaar eerder waren beide studenten met het idee gekomen om ook in Maarssen hockey mogelijk te maken. Daarvoor bestond groeiende belangstelling. Een oproep in het r.-k.-parochieblad De Brug van 16 april 1971 om je aan te melden als mogelijk (bestuurs)lid, volgde al snel.

Daalseweide
Cees van Veldhuizen volgde aanvankelijk het advies van zijn vader en ging naar het bestuur van voetbalclub DWSM met de vraag of daar een hockeyclub ondergebracht kon worden. Na gesprekken met korfbalvereniging OVVO (over de velden), met Luck Raeck (over de kleedgelegenheid) en met de gemeente Maarssen en de KNHB werd echter gekozen voor de Daalseweide.
MHV kon daar De Deel als onderkomen huren. Het was een gedeelte van de oude boerderij De Daalseweide, gelegen aan het Amsterdam-Rijnkanaal naast het ACF-terrein. Er moest heel wat worden opgeknapt, maar het vele werk loonde: een knus clubhuis met veel sfeer. De kleedkamers werden gedeeld met OVVO. In mei 1973 werd het clubhuis op het sportpark Daalseweide, De Deel, door burgemeester Waverijn officieel geopend.

De eerste wedstrijden
De eerste trainingen en wedstrijden vonden plaats op de twee velden van OVVO. Deze christelijke korfbalvereniging speelde namelijk niet op zondag. Eén van de velden voldeed echter qua afmeting niet aan de eisen voor het zondagse seniorenhockey maar kon wel worden gebruikt door de jeugdteams. Daarnaast kon gebruik worden gemaakt van een gravelveld waarop door de jeugd werd getraind. De clubkleuren voor de teams werden het nu bekende korenblauwe shirt met oranje accenten, een donkerblauwe broek en oranje kousen.
Bij de aanvang van het nieuwe hockeyseizoen 1972/73 nam de MHV met twee seniorenelftallen deel aan de zondagcompetitie. Het eerste elftal bestond grotendeels uit studenten uit Utrecht, allen met een hockeyachtergrond. Zondagochtend vroeg moesten de spelers zelf op het veld met kalk de lijnen uitzetten. In dat eerste jaar waren er slechts zo’n vijftig spelende leden. Er moest dus hard gewerkt worden om volledige elftallen te kunnen vormen. De seniorenteams werden regelmatig aangevuld met junioren. Het eerste team begon in de 4e klasse, maar promoveerde al snel naar de 3e en zelfs naar de 2e om daarna toch weer te degraderen; een soort jojo. Dat zou later nog een paar keer gebeuren.

Ledenwerving en groei
Veel juniorleden waren er nog niet in de beginjaren, dus bleef het bij enkele juniorenteams. Om het jeugdledental op te krikken werd een wervingsstukje in de VAR gezet, met name gericht op scholengemeenschap Brocklede in Breukelen. De actie slaagde wonderbaarlijk goed. Men wist een groot aantal nieuwe jeugdleden te werven uit de gehele regio. Ze kwamen op de fiets naar MHV vanuit Abcoude, Baambrugge, Loenen en Breukelen, want daar hadden ze in die tijd nog geen hockeyclubs. Hockey werd steeds geliefder bij de jeugd.
Het ledenaantal van MHV groeide – met name vanaf eind jaren zeventig – dus aanzienlijk. Tien jaar na haar oprichting was het ledenaantal bijna vertienvoudigd. Het aantal jeugdleden steeg naar 250 en was vooral afkomstig uit de nieuwe wijken Maarssenbroek en Zandweg-Oostwaard. Het werd daardoor een steeds krappere bedoening op de Daalseweide; de MHV was uit haar jasje gegroeid. Er moest uitgekeken worden naar een andere locatie en die werd gevonden aan de overkant van de Vecht.

Plan Oostwaard
MHV ging met de gemeente Maarssen om tafel en het resultaat was dat de club zou vertrekken naar een nieuw complex: Zandweg-Oostwaard, een terrein aan de Vecht naast de Zuilense Ring. Het zou wel even wennen zijn voor deze hockeyvereniging die zich in korte tijd een stevige positie had weten te verwerven in het plaatselijk sportgebeuren.
Op het verlanglijstje stond een prachtig, nieuw hockeycomplex: drie velden en een oefenveld, kleedkamers, douches, een garage voor de opslag, een parkeerplaats en niet te vergeten een modern clubhuis. Dit was een mooi vooruitzicht na twaalf jaar spelen op velden waarvoor elk jaar bij de hockeybond dispensatie gevraagd moest worden.
Vanaf dat moment waren er diverse MHV’ers druk met allerlei voorbereidingen. Hessel de Zoeten (secretaris) en Geert Valewink (jeugdcommissaris) trokken de kar. Samen vormden zij het ‘duo Oostwaard’, bijgestaan door een groot aantal leden.

De financiering
Over de manier van financieren werd lang gepraat. De totale kosten werden geraamd op drie ton (in guldens), waarvan een groot deel moest worden geleend. Het ontbrekende bedrag werd bijeengegaard door de uitgifte van een obligatielening van ƒ 20.000,00, donaties, sponsoring door het Maarssense bedrijfsleven en een loterij. Daarnaast hadden alle elftallen zich voorgenomen om elk duizend gulden op te brengen door middel van acties en werkzaamheden. Hierdoor kon de begroting sluitend worden gemaakt. Het resultaat van de inzet van velen.
Uiteindelijk werd besloten dat de gemeente Maarssen de velden, kleedkamers, douches en de garage voor opslag voor haar rekening zou nemen en dat de MHV het clubhuis zelf zou bekostigen. Bavaria zorgde voor de bar.

Het nieuwe complex
Op vrijdag 6 mei 1983 werd de eerste paal voor het complex aan de Zandweg-Oostwaard geslagen. De officiële handeling werd verricht door burgemeester Waverijn, bijgestaan door Mieke van Krugten, het jongste meisjeslid van de club. Het ging heel toepasselijk Deel 2 heten en was tegelijkertijd ook het tweede deel van de ontwikkelingen van de MHV.
Ruim een jaar later is het dan zover: de verhuizing naar Sportpark Oostwaard. Voorzitter Cor van der Schoot is trots. Bijzonder is dat het complex eigendom is van de gemeente Maarssen, maar het onderhoud door MHV in eigen beheer zal plaatsvinden. Daarbij zal men slechts een gedeeltelijke, financiële vergoeding van de gemeente krijgen. Onder grote belangstelling wordt op zaterdag 8 september 1984 het complex officieel in gebruik genomen .Het is het begin van een nieuwe fase in de verdere groei, twaalf jaar na de oprichting. Burgemeester Waverijn (opnieuw) neemt de sleutel in ontvangst en opent het gebouw.

Watervelden
De euforie was echter van korte duur. Een paar weken later, na een zeer zware regenval, bleken de velden ‘watervelden’ te zijn geworden. 1) De drainage bleek niet goed te zijn. De velden moesten structureel hersteld worden en dat kostte tijd en geld. Het was zelfs zo slecht gesteld met de velden dat zij een tijd niet gebruikt konden worden en dat men voor wedstrijden naar hockeyverenigingen in de omgeving moest uitwijken.
Het betekende ook dat de spelers en speelsters hun conditie elders op peil moesten houden. Dit alles had niet alleen zijn weerslag op de sportieve prestaties, maar ook op de bar-inkomsten. Men besefte nu ook wat het betekende om zelf voor de onderhoudskosten te moeten opdraaien.

Nieuwe ledengroei nodig
Bij de overgang naar Zandweg-Oostwaard lag het ledenaantal boven de 400. Daarvan bestond het grootste deel uit jeugd. Doordat de veldcapaciteit in het nieuwe seizoen met 50% was gestegen, kon de MHV nog wel wat nieuwe leden gebruiken. Plaats voor de jeugd was er in alle leeftijdsgroepen, maar vooral nieuwe senioren, zowel dames als heren en met name de 18- tot 35-jarigen, waren dringend gewenst. Het streven was om binnen niet al te lange tijd uit te groeien tot een vereniging van zo’n 550 tot 600 leden. Naast de popularisering van de hockeysport, moesten de nieuwe wijken Maarssenbroek en Zandweg-Oostwaard voor een verdere aanwas van leden zorgen.
Een ander punt was of MHV, dat met Heren 1 in de tweede klasse speelde en met Dames 1 in de derde, niet zou moeten streven naar een hogere kwalificatie. In een interne beleidsnota werd de vraag naar de wenselijkheid van prestatie-, en/of recreatiehockey aan de orde gesteld. Het spelen op hoger niveau zou duidelijk hogere kosten met zich mee brengen en dat was vooralsnog niet te overzien. Er werd geen besluit genomen.

Eerste kunstgrasveld
In de jaren tachtig werd in de Nederlandse hockeywereld steeds meer gebruik gemaakt van kunstgras, veelal zand-ingestrooide watervelden. MHV kon en mocht niet achterblijven. Nieuwe plannen (waarbij al hardop aan kunstgras werd gedacht), waren er volop. Dankzij de inspanningen van de eigen leden, in zowel financiële als organisatorische zin, werd die droom werkelijkheid. In 1985 – een jaar na de verhuizing naar Sportpark Oostwaard – werd het eerste kunstgrasveld officieel in gebruik genomen en geopend door (toen nog) kroonprins Willem Alexander. Uiteraard was dit voor de MHV een belangrijke mijlpaal.
Met de aanleg van dit veld werd ook de Stichting Oostwaard Sport (SOS) opgericht. Deze Stichting, onderdeel van MHV, werd eigenaar van het kunstgrasveld en ging zich, naast het onderhoud van het veld, ook bezighouden met het werven van reclameborden.

Prestatie- of recreatiehockey
Bij het vertrek van voorzitter Van der Schoot in 1987 bedroeg het aantal leden zo’n 450, waarvan het overgrote deel jeugdleden. Er namen 27 elftallen aan de competitie deel plus een groot aantal mini’s en maxi’s: de jeugd onder de elf jaar. Daarnaast was er de hockeyschool voor de allerkleinsten, bestemd voor kinderen die officieel nog niet mochten hockeyen van de Hockeybond. Voor degene die niet in een team wilden spelen, was er trimhockey.

In de daaropvolgende jaren schommelde het aantal leden behoorlijk. Het steeg in eerste instantie tot 500, maar daalde vervolgens weer naar zo’n 400. De economische crisis in de tweede helft van de jaren tachtig zal ongetwijfeld een rol hebben gespeeld. Ook prestatief schommelde het behoorlijk. Een probleem is dat elk jaar een groot aantal 18-jarigen, en dan vooral degenen die gaan studeren en goed kunnen hockeyen, de MHV verlaten. Zij gaan bij andere verenigingen in hun studentenstad op een hoger niveau hockeyen.
Binnen het bestuur werd dus driftig gedelibereerd: hoe nu verder? Inzetten op hogere prestaties van de eerste teams of gewoon een gezelligheidsclub blijven? Door het jaarlijks vertrek van leden en de bescheiden instroom werd het ook financieel moeilijker om een beslissing te nemen. Men kwam er niet uit. Dus werd het helaas pappen en nathouden.
Tot aan het midden van de jaren negentig bleef het zo. Weliswaar ging het ‘prestatief’ beter, Heren 1 speelde zelfs enkele jaren in de eerste klasse, maar dat betekende ook dat er een goede trainer moest worden aangetrokken. Dat kostte behoorlijk wat geld, zeker voor het clubje dat MHV toen nog was.
Het ledental nam niet echt toe en bleef lange tijd tussen de 400 en 500 schommelen. Het was wachten tot het economisch wat beter zou gaan, maar vooral tot de nieuwe wijken zoals Zandweg-Oostwaard voldoende waren bevolkt met nieuwkomers. Men hoopte dat meer gezinnen met hun jonge kinderen naar de MHV zouden komen.

Groei en professionalisering
Pas in de tweede helft van de jaren negentig nam de groei van het ledental weer toe. De groei van Maarssen en de voltooiing van nieuwe wijken hebben hier zeker toe bijgedragen. Het aantal teams kon weer groeien en daarmee nam ook de noodzaak tot verdere uitbreiding en verbetering van de velden toe. Ook werd de behoefte aan een extra kunstgrasveld steeds groter. MHV was ditmaal in de (financiële) gelegenheid om aan die behoefte te voldoen. Het veld kwam er in 1997.
Door de enorme aanwas van het aantal (jeugd)leden dankzij de eind jaren negentig gestarte Tulpencursus (een meerdaagse introductiecursus voor adspirant jeugdleden), kwam er zelfs een derde kunstgrasveld. De Tulpencursus levert ieder jaar weer tussen de 150 en 200 deelnemers op, terwijl de club plaats had voor 65 nieuwe Benjamins per jaar. Het derde veld werd in 2004 geopend door hockey-international Teun de Nooijer.

Metamorfose
Inmiddels was Jeroen Willem Klomps in 2011voorzitter van MHV geworden, nu een vereniging met liefst 1100 leden. Onder zijn voorzitterschap wordt de weg naar professionalisering van de club ingezet. Het hockeycomplex aan de Vecht krijgt een complete metamorfose. Er wordt een extra waterveld aangelegd, een zandveld vervangen door een waterveld en ook de mat van een zandveld wordt vernieuwd. De watervelden krijgen dezelfde toplaag die ook tijdens het WK in het Kyocerastadion van ADO Den Haag werd gebruikt en die geroemd werden om de ‘hockeykwaliteiten’. Op zaterdag 22 augustus 2015 opent de MHV haar vernieuwde hockeycomplex.
Deze ontwikkeling is niet onopgemerkt gebleven. De KNHB heeft de MHV als één van de vier regionale satellietclubs aangewezen. De club gaat dienstdoen als één van de trainingslocaties voor de regio Midden(-Nederland). Dit betekent dat district-teams eens per week op de super watervelden van de MHV te zien zijn om te trainen. Ook een aantal topteams uit andere verenigingen binnen de regio mag voortaan van deze velden gebruik maken.

Wisselende sportieve prestaties
Terwijl de eerste jeugdteams Jongens A en B de laatste jaren op zeer hoog niveau in de competitie spelen – Jongens A1 speelt zelfs landelijk Super A, voor het eerst in de geschiedenis van MHV – zijn de sportieve prestaties van de seniorenteams nogal wisselend. In de loop van de jaren schommelen de topteams van MHV tussen de vierde en de eerste klasse en terug. Opnieuw een jojo-ervaring.
Er wordt een technisch commissaris aangesteld die zich gaat bezighouden met het technische beleid. Ook wat betreft de selectieprocedure is er een en ander fundamenteel veranderd. Terwijl vroeger de invulling van de teams geschiedde op basis van selectiewedstrijden aan het eind van het seizoen, wordt er nu vanaf de C-jeugd het hele jaar door geselecteerd.

Complete metamorfose
Vijftig jaar verder is de MHV inmiddels uitgegroeid tot een vereniging met ruim 1600 leden (waarvan 1000 jeugdleden), 115 teams, vier kunstgrasvelden en een grote groep vrijwilligers die de club - ook in tijden van Corona - draaiende houden. De bouw van Op Buuren heeft zeker tot deze sterke en onverwachte toename van het aantal leden bijgedragen. MHV is daarmee een van de grootste verenigingen van Stichtse Vecht.
De organisatie wordt dan ook steeds verder geprofessionaliseerd. Onder het nieuwe bestuur dat in het seizoen 2015/2016 aantrad, heeft de MHV een complete gedaanteverandering ondergaan. Het bestuur kent tegenwoordig een duo-voorzitterschap en voor het eerst bestaat de meerderheid van het bestuur uit vrouwen.
De club wordt inmiddels gerund als een bedrijf. Er zijn zes mensen in dienst en daarnaast zijn er drie fulltime managers: Technisch, Vereniging en Bar. Zij worden ondersteund door 22 commissies. Daarnaast zijn er vele vrijwilligers binnen de MHV die meehelpen om alles in goede banen te leiden.
MHV Maarssen heeft sinds begin 2018 haar eigen Business Club, gericht op ‘professionals met een hockeyhart’ en met het doel zakelijke netwerken te vergroten én de MHV financieel te ondersteunen. Deze club is de opvolger van de ‘Vrienden van MHV’.

Maatschappelijke functie
Niet alleen op sportief, maar ook op maatschappelijk gebied is de MHV actief. Zo wordt jaarlijks 10% van de sponsorgelden gedoneerd aan één of meerdere goede doelen. Ook wordt stevig ingezet op duurzaamheid. MHV is de eerste vereniging in Stichtse Vecht die 82% energieneutraal is. In 2014 werd de vereniging zelfs uitgeroepen tot één van de meest duurzame hockeyverenigingen van Nederland. Het watertappunt dat men als prijs kreeg, werd door waterbedrijf Vitens geplaatst. Zij waren trots dat MHV Maarssen – ‘een hockeyclub uit haar eigen verzorgingsgebied’ – op de eerste plaats was geëindigd.
Daarnaast de focus steeds meer komen te liggen op gezond leven (zowel eten als drinken) van de jeugd, vooral in de puberteit. MHV bleek namelijk ‘de eerste grootafnemer van bier’ te zijn in de regio. Ook is men gaan inzetten op de verbetering van de fysieke gesteldheid van de spelers en speelsters. Regelmatig loopt er daarom een aantal fysiotherapeuten langs de lijn om te kijken of er iets kan worden verbeterd aan houding en dergelijke.

Het tiende lustrum
Wat begon als een clubje met zo’n vijftig leden is inmiddels uitgegroeid tot één van de tien grootste hockeyverenigingen van het land. Bij haar 50-jarig bestaan dit jaar heeft de MHV ruim 1600 leden. Maarssen is bovendien een echt hockeydorp geworden. Bijna twee derde van de huishoudens heeft op enigerlei wijze een connectie met de club. MHV is bovenal een familieclub met ambitie, zowel sportief als maatschappelijk en waar gezelligheid en prestatie hand in hand gaan.
Inmiddels beschikt de club over een fantastische accommodatie waarmee ze jaren vooruit kan. MHV krijgt nu de mogelijkheid verder te werken aan haar sportieve ambities en die zijn hoog. De vereniging wil over een aantal jaren 1e klasse spelen. Dat geldt zowel voor de Heren als de Dames. Ook staat een vijfde veld hoog op het verlanglijstje.

Noot
1.Een waterveld is een kunstgrasmat waarop een laagje water is aangebracht. Dit heeft een positieve invloed op de snelheid van de bal en op het consistent rollen van de bal. Ook levert dit type veld aanzienlijk minder brand- en schaafwonden op.

Bronnen
Het Deelnemertje, wekelijks clubblad van MHV. Het werd in het begin van het nieuwe millennium vervangen door de MHV-website.
Tulpencursus laat MHV Maarssen bloeien, 27 november 2014. knhb.nl/kenniscentrum/best-practice.
MHV regionale trainingslocatie jeugdopleiding U14, Utrechtse Sportkrant, 19 april 2020, Hockey Redactie
Interviews met (ex) voorzitters en (ex) leden MHV